อ้างว่า เป็นหนังจากชีวิตจริงของคนวัยน้องๆ กระผมสัก 5 ปี
มะริกันชนวัย 20 ที่จากพ่อแม่ในเมืองไปหาความสุขธรรมชาติ
เอาจริงเอาจังมากไปสุดท้ายตายอย่างเดียวดายในปี 1992
แต่ข้อความบันทึกที่น่าสนใจคือ
"ความสุขที่ได้พบจะมีความหมายหากได้ share กัน
HAPPINESS ONLY REAL WHEN SHARED"หนังเรื่องนี้ทำให้นึกถึงสมัยวัยหนุ่มน้อย
สงสัยคนวัยก่อน 20 ถ้าไม่ใช่มีแนวคิดกบถ ก็แข็งขืนเกิน
สมัยผมเองตอนสักปี 3 ก็จากบ้านไปป่าอิสานเพียงลำพัง
สะพายเป้และเต๊นท์ทำเองแวะพักที่บ้านพัก รพ.จิตตเวชขอนแก่นเป็นการวอร์มอัพ
จากนั้นเดินทางไปพักบ้านพ่อเพื่อนที่ภูเวียงบ้านหนองนาคำนอนบ้านกลางเล้าเป็ด
ขึ้นผจญภัยคนตัดไม้และนายพรานนอนในหลุบผาบนภูเวียง
สุดท้ายเบนเข็มไปถึงภูกระดึง โดดลงสระอโนดาดอย่างเดียวดาย
ช่างเป็นการหาเรื่องอันตรายสำหรับหนุ่มอ่อนประสบการณ์
ยังดีที่กลับบ้านได้ภายใน 5 วันอันแสนยาวนาน
ไว้มีโอกาสค่อยหาหลักฐานมาโพสกันต่อไป